తెలుగు పద్యం:
"జలజముల గంధ మెల్లను చలన మందు, నలరు చందురు కిరణముల్ నవ్వు చుండు, తరువులకు పండ్లు దొరకును తమక మొప్ప, దీని కన్నుల పండువో తెలియ లేదు."
భావం (Bhavam):
ఈ పద్యంలో పెద్దన సృష్టిలోని ప్రతి వస్తువు దేనికోసమో తపించే తత్వాన్ని వివరిస్తాడు. తామర పూల సువాసన గాలిలో కలిసి ఎవరో ఒకరి కోసం ప్రయాణిస్తుంది. చంద్రుని కిరణాలు నవ్వుతూ భూమిపైకి వస్తాయి. చెట్లు తమకంతో కూడిన పండ్లను ఇస్తాయి. ఈ ప్రతి విషయం ఏదో ఒక పండుగను మన కళ్ళకు చూపిస్తుంది – అది ఏమిటో కవికి కూడా పూర్తిగా తెలియదు.
Essence: Everything in nature longs for something—lotus fragrance travels through air, moonbeams smile upon earth, trees bear fruits with eagerness. All these are a festival for the eyes, yet their deeper purpose remains mysterious.
Allasani Peddana’s poetry is defined by a specific style known as "Prabandha" style.
Unlike his contemporary Nandi Thimmana (who described explicit sensuality), Peddana’s bhavam is sweet longing. He believes that what is not said is more powerful than what is said. The pauses, the sighs, the unfinished sentences in his poetry carry the heaviest bhavam. allasani peddana poems in telugu with bhavam
This verse is from the beginning of Manucharitramu. It describes the moment the divine apsara Varuthini sees the sage's pyre, which leads to the birth of the hero, Swarochisha. It highlights Peddana's signature style of describing nature vividly.
Telugu: పొందరాని యసంఖ్యాత మృదుమధుర మధుప విహార మృదువుగ నుండు పరిమళ పవన బహుళత చూపుచు ముదము వచ్చెడు మోముల ముద్దులు గూర్చుచు పదముల సోకెడి పవనులు పరిమళ సారెలు
Transliteration: Pondaraani yasamkhyaata mrudumadhura madhuha vihaara Mruduvuga undu parimala pavana bahulata choopuchu Mudamu vachedu momulu muddulu goorchuchu Padamalu sokedi pavanulu parimala saarelu
Meaning:
Bhavam (The Essence): Peddana paints a picture of an idyllic forest. He describes a breeze that is so fragrant and soft that it feels like the kisses of the flowers themselves. The wind gently touches the "feet" (roots/base) of the trees and carries the తెలుగు పద్యం:
This is a complete guide to Allasani Peddana’s poems in Telugu with meanings (bhavam). Allasani Peddana is revered as Andhra Kavita Pitamaha (Grandfather of Telugu Poetry). He was the foremost poet among the Ashtadiggajas of the Vijayanagara Empire under King Krishnadevaraya. His magnum opus is Manu Charitram.
Below is a structured guide covering his famous poems, their Telugu original text, literal meaning, and inner poetic bhavam (essence/emotion).
“Chikku chikku manuchu chinuguru mudi nunchi,
Mallela vanamulo madhupaale karachu…”
తెలుగు పద్యం:
"వర్షించు మేఘముల్ వారిధి కే యగు, దానంబు సేయు రాజన్యునకు, ఫలమౌను కీర్తియు బహు సౌఖ్య సంపద, లేదు లే దనక యెల్లరకు నీయ." Before analyzing individual poems
భావం (Bhavam):
మేఘాలు సముద్రంలో నీటిని వర్షిస్తాయి (మళ్ళీ సముద్రం నుండే ఆవిరై పైకి వెళ్తాయి – అది ప్రకృతి నియమం). అలాగే రాజు దానం చేస్తే అతనికి కీర్తి, సౌఖ్యం, సంపదలు ఫలిస్తాయి. ‘లేదు’ అనకుండా అందరికీ ఇవ్వడమే గొప్ప గుణం.
Essence: As clouds rain into the ocean (completing a cycle), a king who donates gains fame, happiness, and wealth. Never say “no,” give to everyone.
Peddana’s genius is the personification of nature. He makes the inanimate (hair) animate. A modern reader feels the bhavam of uncontrollable desire simmering beneath a calm exterior.
Before analyzing individual poems, one must understand the source. Peddana chose the story of King Swaarochisha Manu. On the surface, it is a puranic story; but the bhavam of Peddana’s treatment is deeply human. He transformed divine narratives into mirrors reflecting love, longing, valor, and separation.
The central bhavam (predominant emotion) of Peddana’s poetry is Śṛṅgāra (Romance/Erotic sentiment) mixed with Viraha (Separation/longing). Unlike later poets who described physical beauty mechanically, Peddana used beauty to reveal the state of the heart.